Hap-snap-beleid

De overheid heeft blijkbaar veel moeite om samen met het onderwijs tot een goede invulling te komen van noodzakelijke beleid voor het onderwijs. Dit lijkt me nodig om te komen tot een structurele aanpak van het dreigende en deels al aanwezige lerarentekort en de vermindering van de werkdruk van de leraren.
Toch vreemd dat dit vertaald wordt in de volgende beleidsvoornemens, zoals te lezen in de volgende berichtgevingen:

Bericht 1: Deeltijdstudenten vallen bijna automatisch onder de 'langstudeerders' en moeten derhalve een boete gaan betalen van 3000 euro per jaar.
Beetje dom als je weet dat we veel behoefte hebben aan deze nieuwe leerkrachten met veel ervaring in andere sectoren van de maatschappij.
Ook een beetje dom als je weet dat deze studenten echt veel moeite hebben om studie, werk, gezin en vrije tijd met elkaar te verbinden.

Bericht 2: De zomervakanties worden teruggebracht naar 6 weken om de druk door het jaar heen voor de leerkrachten te verminderen. Een goed idee zou je zeggen maar ik ben bang dat het zo niet werkt. De druk zal alleen een week langer duren want leraren kunnen nu eenmaal moeilijk 'nee' zeggen als de baas van ze vraagt om de 2 lesuren die ze minder geven te compenseren met extra taken op het gebied van leerlingbegeleiding of iets dergelijks.
O ja. Nog even bericht 3 lezen.

Bericht 3: Onder druk van de PVV wordt het aantal lesuren in het voortgezet onderwijs op jaarbasis weer verhoogd van 1000 naar 1040. Weg werkdrukvermindering en leve het ophok-principe! Gelukkig kreeg ik een brief van de school van mijn zoon waarin stond dat de scholen massaal deze vordering naast zich neer gaan leggen en dat de LAKS heeft aangegeven dat ze volgende week gaan staken.
Prima, mijn zoon mag meedoen.

Wat een hap-snap-beleid van lek-me-een-vestje!

Ouders: blijf uit de school!

Het voornemen van Minister van Bijsterveldt om ouders meer te betrekken bij schoolactiviteiten heeft veel commotie teweeg gebracht en ik denk terecht. Zij gaat in haar betoog volledig voorbij aan de oorzaak van veel problemen met leerlingen op de scholen. Dit is zeker niet in eerste instantie het gebrek van betrokkenheid van de ouders bij het wel en wee van hun kind of de school.

Veruit de meeste ouders ondersteunen de school in hun (pedagogische)taak en geven ook aan hun kinderen de boodschap mee dat de leraar in de klas de baas is en dat ze naar hem of haar moeten luisteren. Deze ouders geven de leraar ook vaak gelijk als deze hun kind gecorrigeerd heeft of zelfs gestraft.

Juist op deze ouders doet Bijsterveldt een beroep terwijl we met zijn allen weten dat de ouders waar het echt om draait geen boodschap hebben aan wat de minister van de ouders vraagt. Deze ouders accepteren niet het gezag van de school en op cruciale momenten worden ze hierin ondersteund door de overheid en politie.

De ouders waar het echt om draait staan zelf vaak negatief  t.o.v. de school en vaak proberen deze ouders via agressief gedrag het gelijk te halen als hun kind in hun ogen ten onrechte is gecorrigeerd of gestraft. De minister zou er beter aan doen om de bescherming van de leraar veel beter te regelen. Wat dit betreft is er helaas weer sprake van conflictmijdend gedrag van de minister t.o.v. drammerige ouders.

De school zelf staat meestal positief t.o.v. betrokkenheid van de ouders. Dit is echter wat anders dan dat deze ouders zich daadwerkelijk gaan bemoeien met wat er op de scholen gebeurd. Dit moeten de scholen intern regelen en naar de ouders toe goed communiceren.

Mijn motto is dan ook: betrokkenheid is oké maar blijf als ouder zoveel mogelijk uit de school.