Ik was laatst aanwezig bij een bijeenkomst van lerarenopleiders. Een van hen vroeg of het niet mogelijk zou zijn om een module ‘Ordehandhaving in de klas’ te ontwikkelen. Zijn studenten hadden hier veel behoefte aan zei hij. Ik antwoordde hem met de opmerking dat ‘ordehandhaving’ geen trucje is dat in een paar maanden te leren is. Ordehandhaving is het resultaat van vele aspecten en een lang leerproces waarin vele competenties ontwikkeld dienen te worden. Tips zijn wel handig maar bij lange na niet voldoende.
Voor het handhaven van de orde zal in de eerste plaats de omgeving waarin de leraar werkt ondersteunend moeten zijn. Als een leraar niet mag of durft in te grijpen dan zal van ordehandhaving in het uiterste geval geen sprake kunnen zijn. Wat dat betreft heeft de politiek veel boter op het hoofd. Wel de verantwoordelijkheid bij de scholen neerleggen maar vervolgens niet duidelijk maken hoe deze verantwoordelijkheid kan worden genomen. Hierdoor komt de leraar in een zeer lastige positie. Net als de politie zal deze om het probleem heen lopen en niet optreden. Hierdoor kan ook een zekere mate van anarchie ontstaan tussen de leerlingen waarin de slechtbedoelende en sterkste leerlingen het voor het zeggen krijgen.
Een belangrijke schakel tussen leerling en school zijn de ouders. Volgens sommigen de oorzaak cq. oplossing voor de ordeproblemen. Het zijn helaas juist de ouders die zelf vaak een negatieve schoolervaring hebben die zich agressief opstellen naar de scholen. Zij accepteren het gezag van de school niet meer en komen bij het minste of geringste verhaal halen bij de school. De goed bedoelende ouder zal samen met de school zoeken naar oplossingen voor ordeproblemen.
De politiek zal zich krachtig uit moeten spreken. Ze moeten aan alle partijen duidelijk moeten maken waar de grenzen liggen.
Naar de school toe zullen ze aan moeten geven wat een leraar en een school wel of niet mag doen in hun poging om de orde te handhaven.
Naar de ouders en de leerlingen moet een duidelijk signaal komen dat agressie tov schoolmedewerkers, de leraar en andere leerlingen op geen enkele wijze getolereerd zal worden.
De leraar zich moeten verder professionaliseren en het proces van corrigeren en straffen moeten ontwikkelen. Helaas wordt corrigeren en straffen nog vaak gezien als een tekortkoming van de leraar of de maatschappij in plaats van een wezenlijk onderdeel en sluitstuk van een opvoedingsproces en om de maatschappij leefbaar te houden. Als we zonder straffen uit zouden kunnen hoefden we geen verkeersboetes uit te delen (zeer effectief middel tegen verkeersslachtoffers).
Voor de leraar zijn tips en truc’s bruikbaar maar het belangrijkste is toch wie hij als persoon is. Hieronder een aantal gebieden waarop de leraar zich moet ontwikkelen:
• Leer jezelf goed kennen. Vooral die zaken die je kunnen raken en waardoor je emotioneel wordt.
• Wordt een goed vakman. Je lessen goed voorbereiden en variatie brengen in je lessen is essentieel in het voorkomen van veel (niet alle) ordeproblemen.
• Ontwikkel je professionele skills op het gebied van interpersoonlijke communicatie en sturen van groepen en zeker in het professioneel corrigeren en straffen.
• Lees veel over pubers. Veel van wat ze doen is leeftijdsgebonden en zeker niet persoonlijk bedoeld.
• Ontwikkel een visie op jongeren, op de pedagogische opdracht van de school, jouw rol als leraar en zoek vervolgens een school die bij je past. Veel scholen voeren een prima beleid op het gebied van samen verantwoordelijk zijn van de sfeer.
Ten slotte: Als je gaat solliciteren ga dan als docent niet over een nacht ijs. Vraag welk beleid de school voert tav ordehandhaving en hoe ze jou ondersteunen. Gezien de recente gebeurtenissen niet geheel onbelangrijk.
O ja! Sluit voor de zekerheid zelf een rechtsbijstandverzekering af. Ben je niet afhankelijk van de grillen van de schoolleiding of de vakbond.
vrijdag 25 november 2011
zaterdag 19 november 2011
Nederland El Dorado voor pesters
Al decennia lang volg ik de berichten rond pesten en pesters in Nederland en nog steeds word ik erg boos over de laksheid waarmee e.e.a. wordt aangepakt in ons beschaafde Nederland. Nog steeds wordt pesten niet gezien als een ernstige inbreuk op iemands persoonlijke domein met alle schadelijke gevolgen van dien. Wel haast een El Dorado voor pestgraag Nederland.
Kinderen pesten om veel reden maar het zijn de volwassenen die ervoor kunnen zorgen dat kinderen hiermee stoppen. Daar ligt ook de verantwoordelijkheid. En als dit pesten op school gebeurt dan is de school verantwoordelijk. Je verschuilen achter 'waar er 2 vechten hebben er 2 schuld', 'het valt zo moeilijk te bewijzen', 'ach het zijn maar kinderen' is helaas aan de orde van de dag. Veel pestgedrag vindt plaats tijdens de pauzes op het schoolplein. Het helpt dan ook niet dat scholen vaak onervaren, goed bedoelende maar pedagogisch en groepsdynamisch niets ziende ouders deze schoolpleinen laten bewaken (Leerkrachten mogen dit niet meer zelf! CAO!)
Ik geloof best in een goed gesprek met alle betrokkenen, in een weerbaarheidstraject voor kwetsbare kinderen, socialisatietrajecten voor pesters en omstanders en wat al niet meer. Maar puntje bij paaltje zullen we op basis van de feiten moeten ingrijpen bij die kinderen die ondanks alles toch doorgaan met het pesten van ander kinderen.
Er wordt vaak gebruik gemaakt van de no-blame-methode als het om pesten gaat. Dit houd in dat we geen schuldigen aanwijzen. Ik vind het uitgangspunt hierbij verkeerd. Er valt wel degelijk iets te 'blamen'. Het kind dat pest doet iets wat niet mag en zelfs schadelijk is voor het andere kind. Als een kind een rotje afsteekt als dit niet mag wordt het meteen doorverwezen naar bureau HALT. Een flinke straf zou ik zeggen. Zelfs een die prima werkt. Als ditzelfde kind pestgedrag vertoont en hiermee doorgaat dan gaan we om de tafel zitten met z'n allen.
We moeten als volwassenen de verantwoordelijkheid voor het gedrag van kinderen weer op ons nemen en zorgen dat kinderen stoppen met dit schadelijke pestgedrag. Dit kan volgens mij bij een kleine groep kinderen die niet wil luisteren ook niet zonder straffen in het vooruitzicht te stellen en deze zo nodig uit te voeren. Ik ben van de overtuiging dat straffen wel degelijk helpt als dit correct wordt uitgevoerd en in overeenstemming is met de overtreding.
Scholen zouden veel actiever moeten zijn in het observeren van kinderen en ingrijpen als ze pestgedrag herkennen. Leerkrachten zouden meer detective moeten spelen. Ga kinderen, waarvan je vermoedt dat ze pestgedrag vertonen eens actief en onopzichtig volgen. Ik weet dat je hierdoor veel informatie kan verzamelen. Schoolpleinen zouden desnoods best uitgerust kunnen worden met bewakingscamera's zodat je later beelden kan analyseren. Videoanalyse is zeer bruikbaar als middel om pestgedrag te leren herkennen. Er is geen enkele wet die verbied dat je op school geen camera's mag hangen.
Scholen verdoezelen veel te vaak het pestgedrag zelf omdat ze bang zijn voor hun goede naam.
Als ouder zou ik in ieder geval proberen om zelf ook bewijs in handen te krijgen dat mijn zoon of dochter gepest wordt. Ik zou hierbij gebruik kunnen maken van opname-apparatuur, desnoods huur ik voor enkele dagen een privé-detective in of volg mijn kind zelf met een camera. Ik maak me in deze niet zozeer zorgen meer om de goede relatie met zo'n school. Die is toch al zoek denk ik. Scholen komen veel te gemakkelijk weg met pestgedrag van hun leerlingen en kunnen lang volhouden dat er bij hun op school niets gebeurd. Feitelijke bewijzen dwingt hun om er anders naar te kijken en iets met de informatie te doen.
Pesten is van alle tijden en daarom is er altijd aandacht nodig voor dit gedrag. Eigenlijk hoort het corrigeren van schadelijk gedrag tov elkaar bij het socialisatieproces en maakt een onmisbare onderdeel uit van onze beschaving.
Ik verwijs graag naar Bob van der Meer (http://www.bobvandermeer.info), een specialist op het gebied van pestgedrag. Hij gaat uit van een vijfsporenaanpak aanpak waarbij straffen als uiterste maatregel de bekende stok achter de deur is. Dit in tegenstelling tot andere protocols die dit laatste dwangmiddel niet wensen te gebruiken zoals het no-blame-model.
Maar het allerbelangrijkste is toch dat met zijn allen de gevolgen van dit pestgedrag dramatisch onderschatten. Dit blijft voor mij een grote schande. In mijn werk als lerarenopleider bespreek ik pesten met mijn studenten, Ik sta elke keer versteld dat er zoveel studenten zijn die a) zelf slachtoffer zijn geweest van pesters, b) zelf lacherig toegeven dat ze wel gepest hebben (viel toch allemaal wel mee!) en c) de schuldvraag, in ieder geval voor een groot deel bij de gepeste legde (had rood haar of verkeerde kleding etc.)
Wij zijn veel te veel bezig met wat ik noem 'conflictmijdend gedrag'. Veel te angstig geworden om kinderen aan te pakken op een effectieve manier. Hierdoor kunnen kinderen veel schade toebrengen aan andere kinderen, met name als e.e.a. zich ook nog eens binnen groepen afspeelt.
Volwassenen moeten de regie en de verantwoordelijkheid weer op eisen. De overheid kan hierbij een grote rol spelen door helder te maken wat zij in het bestrijden van pestgedrag toelaatbaar acht en wat niet.
Kinderen pesten om veel reden maar het zijn de volwassenen die ervoor kunnen zorgen dat kinderen hiermee stoppen. Daar ligt ook de verantwoordelijkheid. En als dit pesten op school gebeurt dan is de school verantwoordelijk. Je verschuilen achter 'waar er 2 vechten hebben er 2 schuld', 'het valt zo moeilijk te bewijzen', 'ach het zijn maar kinderen' is helaas aan de orde van de dag. Veel pestgedrag vindt plaats tijdens de pauzes op het schoolplein. Het helpt dan ook niet dat scholen vaak onervaren, goed bedoelende maar pedagogisch en groepsdynamisch niets ziende ouders deze schoolpleinen laten bewaken (Leerkrachten mogen dit niet meer zelf! CAO!)
Ik geloof best in een goed gesprek met alle betrokkenen, in een weerbaarheidstraject voor kwetsbare kinderen, socialisatietrajecten voor pesters en omstanders en wat al niet meer. Maar puntje bij paaltje zullen we op basis van de feiten moeten ingrijpen bij die kinderen die ondanks alles toch doorgaan met het pesten van ander kinderen.
Er wordt vaak gebruik gemaakt van de no-blame-methode als het om pesten gaat. Dit houd in dat we geen schuldigen aanwijzen. Ik vind het uitgangspunt hierbij verkeerd. Er valt wel degelijk iets te 'blamen'. Het kind dat pest doet iets wat niet mag en zelfs schadelijk is voor het andere kind. Als een kind een rotje afsteekt als dit niet mag wordt het meteen doorverwezen naar bureau HALT. Een flinke straf zou ik zeggen. Zelfs een die prima werkt. Als ditzelfde kind pestgedrag vertoont en hiermee doorgaat dan gaan we om de tafel zitten met z'n allen.
We moeten als volwassenen de verantwoordelijkheid voor het gedrag van kinderen weer op ons nemen en zorgen dat kinderen stoppen met dit schadelijke pestgedrag. Dit kan volgens mij bij een kleine groep kinderen die niet wil luisteren ook niet zonder straffen in het vooruitzicht te stellen en deze zo nodig uit te voeren. Ik ben van de overtuiging dat straffen wel degelijk helpt als dit correct wordt uitgevoerd en in overeenstemming is met de overtreding.
Scholen zouden veel actiever moeten zijn in het observeren van kinderen en ingrijpen als ze pestgedrag herkennen. Leerkrachten zouden meer detective moeten spelen. Ga kinderen, waarvan je vermoedt dat ze pestgedrag vertonen eens actief en onopzichtig volgen. Ik weet dat je hierdoor veel informatie kan verzamelen. Schoolpleinen zouden desnoods best uitgerust kunnen worden met bewakingscamera's zodat je later beelden kan analyseren. Videoanalyse is zeer bruikbaar als middel om pestgedrag te leren herkennen. Er is geen enkele wet die verbied dat je op school geen camera's mag hangen.
Scholen verdoezelen veel te vaak het pestgedrag zelf omdat ze bang zijn voor hun goede naam.
Als ouder zou ik in ieder geval proberen om zelf ook bewijs in handen te krijgen dat mijn zoon of dochter gepest wordt. Ik zou hierbij gebruik kunnen maken van opname-apparatuur, desnoods huur ik voor enkele dagen een privé-detective in of volg mijn kind zelf met een camera. Ik maak me in deze niet zozeer zorgen meer om de goede relatie met zo'n school. Die is toch al zoek denk ik. Scholen komen veel te gemakkelijk weg met pestgedrag van hun leerlingen en kunnen lang volhouden dat er bij hun op school niets gebeurd. Feitelijke bewijzen dwingt hun om er anders naar te kijken en iets met de informatie te doen.
Pesten is van alle tijden en daarom is er altijd aandacht nodig voor dit gedrag. Eigenlijk hoort het corrigeren van schadelijk gedrag tov elkaar bij het socialisatieproces en maakt een onmisbare onderdeel uit van onze beschaving.
Ik verwijs graag naar Bob van der Meer (http://www.bobvandermeer.info), een specialist op het gebied van pestgedrag. Hij gaat uit van een vijfsporenaanpak aanpak waarbij straffen als uiterste maatregel de bekende stok achter de deur is. Dit in tegenstelling tot andere protocols die dit laatste dwangmiddel niet wensen te gebruiken zoals het no-blame-model.
Maar het allerbelangrijkste is toch dat met zijn allen de gevolgen van dit pestgedrag dramatisch onderschatten. Dit blijft voor mij een grote schande. In mijn werk als lerarenopleider bespreek ik pesten met mijn studenten, Ik sta elke keer versteld dat er zoveel studenten zijn die a) zelf slachtoffer zijn geweest van pesters, b) zelf lacherig toegeven dat ze wel gepest hebben (viel toch allemaal wel mee!) en c) de schuldvraag, in ieder geval voor een groot deel bij de gepeste legde (had rood haar of verkeerde kleding etc.)
Wij zijn veel te veel bezig met wat ik noem 'conflictmijdend gedrag'. Veel te angstig geworden om kinderen aan te pakken op een effectieve manier. Hierdoor kunnen kinderen veel schade toebrengen aan andere kinderen, met name als e.e.a. zich ook nog eens binnen groepen afspeelt.
Volwassenen moeten de regie en de verantwoordelijkheid weer op eisen. De overheid kan hierbij een grote rol spelen door helder te maken wat zij in het bestrijden van pestgedrag toelaatbaar acht en wat niet.
zondag 13 november 2011
Docent in het gevang wegens vermeende mishandeling leerling!
Afgelopen week werd een adjunct-directeur van een middelbare school die een weerbarstige, 12 jarige leerling uit de klas verwijderde door deze aan zijn kraag vast te pakken door de politie in de cel gezet. Dit nadat de stiefvader van het kind een aangifte had gedaan.
De politie was met sirene en zwaailicht het schoolplein opgereden en de man ten overstaan van de leerlingen aangehouden. Blijkbaar in bijzijn van de stiefvader.
De motivering van het politieoptreden was enerzijds dat er wel degelijk iets aan de hand moest zijn geweest gezien een schram van de leerling op zijn been en anderzijds was de vader zo over zijn toeren dat de politie het beter vond de docent tegen deze meneer te beschermen door hem maar liefst 3 uur vast te zetten.
De aanleiding voor de directie om de leerling te verwijderen was een vechtpartij tussen hem en een medeleerling. Beide leerlingen werd verzocht om het klaslokaal te verlaten. De ene leerling voldeed aan het verzoek van de docent. De andere leerling weigerde dit steevast en de docent heeft uiteindelijk de adjunct-directeur erbij gehaald om de zaak te regelen. Deze pakt de leerling aan en verwijdert deze uit de klas. Helder en duidelijk voor iedereen.
Prima toch. Scholen zijn namelijk verantwoordelijk voor het handhaven van de orde. Ik verwacht van de school waarop mijn zoon zit niets anders. Ten alle tijden moeten medewerkers hierbij correct en professioneel blijven handelen, ook in lastige situaties (lees in deze ook: 'Omgaan met jongeren, competentieontwikkeling voor de professional' , Boom 2009).
Maar daar waar de politie fysieke middelen in mag zetten mogen scholen dit blijkbaar niet. De politie is er als de kippen bij om leraren te laten zien waar hun grenzen liggen. Ze hebben blijkbaar het idee dat docenten sadisten zijn die om niets kleine kinderen mishandelen. Wellicht een niet verwerkt verleden van de dienders zelf?
De stap van de politie heeft vergaande consequenties die zeer negatief uitwerken op de handelingsbereidheid van docenten. Die zullen wel 10 keer nadenken alvorens zich te bemoeien met zaken aangaande veiligheid.
Verder zullen die vervelende jongeren zich helemaal suf lachen. Ik ben benieuwd hoeveel leerlingen komende week de boel op scherp zullen zetten. Ik ben trouwens ook benieuwd of schooldirecties massaal de politie gaan bellen voor assistentie bij het verwijderen van vervelende leerlingen. Of de politie blij is met deze uitbreiding van hun taak?
Dit alles heeft ook een zeer negatieve uitwerking op de goedwillende leerling. Die zal zijn gevoel van veiligheid helemaal kwijt zijn.
De motivering van de politie voor de tv na het voorval was een slappe, zelf laffe uitleg. De leerling had wat schrammen en een blauwe plek. Die heb je al snel als je vecht met andere leerlingen en ook als je je verzet tegen een wat harde aanpak van een leraar. Daarmee is er nog geen mishandeling aan de orde.
Verder wilde ze de adjunct beschermen tegen de agressie van de stiefvader! Foei! Pak die man op als deze zo bedreigend is. Wat is dat toch dat de politie regelmatig de kant kiest van de daders.
Al met al zal er snel duidelijkheid moeten komen in wat de school mag doen en wat niet. Ik zou in deze een rechtzaak verwelkomen. Weten we met zijn allen waar we aan toe zijn.
Om het dilemma van fysiek geweld op te lossen zouden we desnoods enkele medewerkers verantwoordelijk kunnen maken voor het uitzetten van vervelende leerlingen die zelfs na 10 keer waarschuwen niet wensen mee te werken. Geef deze medewerkers een officiële status waarin fysiek handelen is geoorloofd als de situatie hierom vraagt.
Tot die tijd: blijf met je handjes van de leerlingen af en bel de politie voor assistentie.
Prima trouwens dat de docent die de leerling wilde verwijderen dit overliet aan zijn adjunct.
De politie was met sirene en zwaailicht het schoolplein opgereden en de man ten overstaan van de leerlingen aangehouden. Blijkbaar in bijzijn van de stiefvader.
De motivering van het politieoptreden was enerzijds dat er wel degelijk iets aan de hand moest zijn geweest gezien een schram van de leerling op zijn been en anderzijds was de vader zo over zijn toeren dat de politie het beter vond de docent tegen deze meneer te beschermen door hem maar liefst 3 uur vast te zetten.
De aanleiding voor de directie om de leerling te verwijderen was een vechtpartij tussen hem en een medeleerling. Beide leerlingen werd verzocht om het klaslokaal te verlaten. De ene leerling voldeed aan het verzoek van de docent. De andere leerling weigerde dit steevast en de docent heeft uiteindelijk de adjunct-directeur erbij gehaald om de zaak te regelen. Deze pakt de leerling aan en verwijdert deze uit de klas. Helder en duidelijk voor iedereen.
Prima toch. Scholen zijn namelijk verantwoordelijk voor het handhaven van de orde. Ik verwacht van de school waarop mijn zoon zit niets anders. Ten alle tijden moeten medewerkers hierbij correct en professioneel blijven handelen, ook in lastige situaties (lees in deze ook: 'Omgaan met jongeren, competentieontwikkeling voor de professional' , Boom 2009).
Maar daar waar de politie fysieke middelen in mag zetten mogen scholen dit blijkbaar niet. De politie is er als de kippen bij om leraren te laten zien waar hun grenzen liggen. Ze hebben blijkbaar het idee dat docenten sadisten zijn die om niets kleine kinderen mishandelen. Wellicht een niet verwerkt verleden van de dienders zelf?
De stap van de politie heeft vergaande consequenties die zeer negatief uitwerken op de handelingsbereidheid van docenten. Die zullen wel 10 keer nadenken alvorens zich te bemoeien met zaken aangaande veiligheid.
Verder zullen die vervelende jongeren zich helemaal suf lachen. Ik ben benieuwd hoeveel leerlingen komende week de boel op scherp zullen zetten. Ik ben trouwens ook benieuwd of schooldirecties massaal de politie gaan bellen voor assistentie bij het verwijderen van vervelende leerlingen. Of de politie blij is met deze uitbreiding van hun taak?
Dit alles heeft ook een zeer negatieve uitwerking op de goedwillende leerling. Die zal zijn gevoel van veiligheid helemaal kwijt zijn.
De motivering van de politie voor de tv na het voorval was een slappe, zelf laffe uitleg. De leerling had wat schrammen en een blauwe plek. Die heb je al snel als je vecht met andere leerlingen en ook als je je verzet tegen een wat harde aanpak van een leraar. Daarmee is er nog geen mishandeling aan de orde.
Verder wilde ze de adjunct beschermen tegen de agressie van de stiefvader! Foei! Pak die man op als deze zo bedreigend is. Wat is dat toch dat de politie regelmatig de kant kiest van de daders.
Al met al zal er snel duidelijkheid moeten komen in wat de school mag doen en wat niet. Ik zou in deze een rechtzaak verwelkomen. Weten we met zijn allen waar we aan toe zijn.
Om het dilemma van fysiek geweld op te lossen zouden we desnoods enkele medewerkers verantwoordelijk kunnen maken voor het uitzetten van vervelende leerlingen die zelfs na 10 keer waarschuwen niet wensen mee te werken. Geef deze medewerkers een officiële status waarin fysiek handelen is geoorloofd als de situatie hierom vraagt.
Tot die tijd: blijf met je handjes van de leerlingen af en bel de politie voor assistentie.
Prima trouwens dat de docent die de leerling wilde verwijderen dit overliet aan zijn adjunct.
Abonneren op:
Posts (Atom)
